برای خودم

بحث ما دربارۀ مهربانی و رحمت خدا، با بحث «خوف و رجا» خیلی فرق میکند. البته بحث مهربانی خدا به موضوع رجا و امید به رحمت خدا نزدیک است، اما نمیشود گفت: همانطور که نقطۀ مقابلِ شوق به خدا، خوف از خداست، نقطۀ مقابلِ مهربانی خدا هم نامهربانیِ خداست! خدا که نامهربان نمیشود!نباید بگوییم «خدا 50درصد مهربان است 50درصد نامهربان است!» ما خدایی داریم که فقط مهربان است و اصلاً نامهربان نیست! خدا مطلقاً مهربان است و همیشه مهربان است؛ حتی آنجایی که عذاب میکند هم...

چندین عامل وجود دارد که موجب میشود غفلت ما از رحمت خدا زیاد شود و نسبت به مهربانی خدا دچار تردید و حتی دچار یأس و سوءظن بشویم. در اینجا یک عاملش را ذکر میکنیم.ما انسانها موجوداتی هستیم که بنا است خودمان ارزش پیدا کنیم؛ مثل فرشتهها نیستیم که یک ارزش ثابتی دارند و نمیتوانند ارزش خود را ارتقاء بدهند. برای اینکه ارزش پیدا کنیم؛ باید شرایط انتخاب برایمان پیش بیاید و سر دوراهی قرار بگیریم و انتخاب کنیم.برای اینکه انتخابِ انسان «ارزشمند» باشد طبیعتاً خدا...

بنا نیست ما آدمهای بد و فاسقی باشیم تا نیاز به یادآوری مهربانی خدا داشته باشیم! همۀ ما در یک شرایطی زندگی میکنیم که طبیعتاً مهربانی خدا یادمان میرود؛ شرایط زندگی ما بهگونهای است که ما همیشه خودمان را تنها و بیپناه میدانیم! البته این شرایط لازمۀ امتحان است، شرایطی است که خدا برای رشد ما پدید آورده است، اما نتیجۀ این شرایط طبیعتاً این است که خودمان را تنها میبینیم؛ چرا؟ چون خدا از دیدهها پنهان شده و با ما مستقیماً در حال گفتگو نیست.خدا از نظرها غائب...

یکی از عواملی که موجب میشود انسان مهربانی خدا را باور نکند یا به سختی به این موضوع توجه کند «احساس تنهایی انسان در دنیا» است، ما انسانها موجودات تنهایی هستیم، احساس تنهایی، انسان را از تعادل روحی و روانی خارج میکند، موجب سوءظن آدم نسبت به محیط و جهان خودش میشود و فکر میکند واقعاً کسی حمایتگر او نیست!همۀ انسانها حتی مشهورترین و محبوبترین افراد هم تنها هستند، البته این تنهایی و غربت انسان معنایش این نیست که خدا را ندارد؛ معنایش این است که فقط خدا...

یکی از مشکلات رایج در زندگی انسانها مشکل «قیاس به نفس» است؛ یعنی اینکه آدم دیگران را-از نظر احساسات، علایق و افکار و...- مانند خودش میپندارد. باید در دوران تعلیم و تربیت و در خانه، وقتی بچهها را بار میآورند مشکل قیاس به نفس آنها را حل کنند.آدمها وقتی دیگران را با خودشان مقایسه میکنند دچار اشتباهات فراوان میشوند؛ مثلاً اینکه یک آقا، همسرش را با خودش مقایسه کند و بگوید: «من نیازی به توجهکردن به جزئیات، ندارم، پس حتماً خانم من هم همینطور است!» آنوقت...

یکی از موانع درک مهربانی خدا، این است که ما کمتر روحیۀ سپاس و شکرگزاری داریم. پیدا کردن روحیۀ شاکرانه کار خیلی دشواری است بهحدّی که خداوند میفرماید: «وَ قَلیلٌ مِنْ عِبادِیَ الشَّکُورُ» (سبأ/13) از بندگان من، کم هستند کسانی که اهل شکرگذاری و سپاس باشند!«حمد» یکی از برجستهترین اذکار ما در مقام تشکرکردن از خداست. اینکه بر ما واجب شده است سورۀ حمد را دائماً در نمازها بخوانیم(که تنها سورۀ واجب قرآن است) معنایش این است که دائماً باید حمد را به خودمان تلقین...

اگر از اولیاء خدا و خوبانی مثل حضرت امام(ره) بپرسید: «چطور به اینجا رسیدید؟» میفرمایند: با رحمت و لطف خدا! و اگر بگویید: «نتیجه زحمت خودتان است» پاسخ میدهند: این زحمتها را هم خدا توفیق داده است!ما هم میتوانستیم-مثل همان خوبان- از این لطفِ خدا استفاده کنیم، ولی ما از منافع رحمت خدا کم بهره میبریم، هوشمند و فرصتطلبانه با رحمت خدا برخورد نمیکنیم تا زیاد بهره ببریم، خداوند در قرآن کریم میفرماید: هرکسی بهشت برود و از جهنم نجات پیدا کند به لطف و رحمت من...

یکی دیگر از موانع درک و بهرهبرداری از رحمت خدا «گناه و یأس ناشی از گناه» است. همینکه انسان گناه و خطایی مرتکب میشود یا در خودش بدی و عیبی میبیند، یک مکانیزمی در وجود انسان هست که خودبهخود آدم را مأیوس میکند!بااینکه آدم وقتی گناه میکند بیشتر به رحمت خدا نیاز دارد و بیشتر باید التماس کند و بیشتر باید رحمت خدا را تمنا کند اما برعکس؛ کمتر رحمت و مغفرت خدا را تمنا میکند و طبیعتاً کمتر رحمت خدا را باور میکند....